Terapia seksuologiczna – na czym polega?

Terapią seksuologiczną nazywa się oparte o wiedzę naukową (z zakresu seksuologii i psychologii) oddziaływania terapeutyczne zmierzające do uzyskania u pacjenta poprawy w jakości życia seksualnego. Uprawnienia do prowadzenia terapii seksuologicznej mają osoby, które ukończyły studia seksuologiczne i są psychologami (w trakcie lub po ukończeniu czteroletniej szkoły psychoterapii) oraz lekarze po specjalizacji z seksuologii. Leczenie zaburzeń seksualnych może odbywać się w parze, lub obejmować tylko jednostkę dotkniętą problemem. Niezależnie od tego, jak będzie wyglądała – podjęcie się jej będzie pierwszym krokiem na drodze ku zdrowiu seksualnemu.

Jak wygląda terapia seksuologiczna?

Współcześnie terapia seksualna łączy techniki psychoterapeutyczne i oddziaływania medyczne w celu wyleczenia zaburzeń seksualnych. Współpraca psychologa-seksuologa z lekarzem-seksuologiem jest najbardziej korzystnym rozwiązaniem w terapii wielu trudności seksualnych. Seksuolodzy pomagają osobom mającym problemy z ich przezwyciężeniem, umożliwiając w ten sposób odzyskanie aktywnego życia seksualnego. Holistyczne podejście do terapii seksualnej ma na celu zrozumienie psychologicznych, biologicznych, farmakologicznych, relacyjnych i kontekstowych aspektów problemów seksualnych; bez pomijania również czynników społeczno-kulturowych, które wpływają na podejście do seksualności.

Terapia seksuologiczna wymaga poprzedzenia wnikliwą diagnozą seksuologiczną, która może obejmować badanie lekarskie i psychologiczne. Zaburzenia seksualne mogą mieć podłoże biologiczne lub psychogenne, czego przykładem mogą być zaburzenia erekcji. Do doświadczonego diagnosty należy wydanie opinii o tym, jaka jest przyczyna objawów oraz wybór sposobów leczenia. Psycholog-seksuolog w swojej pracy ogranicza się do rozmowy i zalecania wykonywania treningu seksuologicznego (w domu), lekarz-seksuolog może wykonywać również badania fizykalne, czyli dotykać i oglądać pacjenta. Terapia seksuologiczna jest często krótkotrwała, a czas jej trwania może zależeć od nurtu psychoterapii, w jakim pracuje dana osoba – choć sama terapia seksuologiczna nie jest osadzona w żadnym nurcie.

Sesje terapii seksuologicznej zazwyczaj koncentrują się na rozpoznaniu objawów, chociaż w przypadku terapii psychodynamicznej mogą składać się również z wnikliwych analiz nieuświadomionych konfliktów. Często pierwszym etapem terapii seksuologicznej jest stworzenie tak zwanej ,,biografii psychoseksualnej’’ danej osoby, która pozwala na rozpatrzenie na przestrzeni lat tego, jak przebiegał rozwój seksualny pacjenta. Terapia seksuologiczna obejmuje swoim zasięgiem takie jednostki, jak między innymi: przedwczesny wytrysk, zaburzenia orgazmu, dyspareunia, pochwica i zaburzenia erekcji. Z pomocy seksuologów korzystają też osoby w pełni zdrowe, które jednak doświadczają trudności seksualnych innego rodzaju – np. osoby transpłciowe chcące przejść korektę płci, czy osoby doświadczające niepowszechnych fantazji seksualnych (np. fetysze).

Rodzaje terapii seksuologicznych

Terapia seksuologiczna może być prowadzona w formie indywidualnych spotkań, lub w ramach terapii par. Niektóre osoby już na pierwszą wizytę w gabinecie przyprowadzają swojego partnera lub partnerkę. Są też takie, które przychodzą samotnie i zastrzegają, że wizyta u seksuologa jest utrzymywana w tajemnicy przed bliską osobą.

Bywa tak, że terapia dla par jest wskazana w konkretnych trudnościach. Do terapii seksuologicznej dla par powinny skłonić konflikty w związku na tle seksualnym, mniejsza częstość odbywania kontaktów seksualnych, oraz wszystkie te objawy, które ujawniają się tylko w relacji (czyli np. zaburzenie erekcji występuje tylko podczas seksu z żoną, a przy masturbacji nie). Terapię dla par prowadzi zwykle jeden terapeuta, bywa tak, że są to dwie osoby. Do pary należy też decyzja o tym, czy chce z takiej formy skorzystać, ma ona bowiem słabe strony – szczerość w terapii trudno jest utrzymać, kiedy wie się, że dana prawda może zranić bliską osobę.

Dla par z problemami seksualnymi przygotowuje się specjalne ćwiczenia do domu, w ramach treningu seksualnego. Mogą one być jednak przygotowywane również dla osoby indywidualnej, która przedstawia instrukcje partnerowi/partnerce. Terapia indywidualna problemów seksuologicznych może być bardziej głęboka i wglądowa, gdyż jednostka nie musi konfrontować się na bieżąco z reakcjami ukochanego/ukochanej. Taka forma pracy jest polecana dla osób doświadczających takich problemów, jak: brak akceptacji swojej orientacji/tożsamości płciowej, trudności w utrzymaniu stałej relacji, czy niedogodności związane z nietypowymi preferencjami seksualnymi.

Czym terapia seksuologiczna różni się od sex coachingu?

Sex coachingiem może w Polsce zajmować się dosłownie każda osoba – zawód ten nie jest regulowany prawnie, nie istnieją też towarzystwa, które mogłyby w jakikolwiek sposób weryfikować osoby tym się zajmujące. Powszechnie przyjęło się, że do nazwania siebie mianem sex coacha, wystarczy ukończyć internetowy kurs. Pomoc seksuologiczna jest w Polsce coraz bardziej popularna, osoby szukające jej mogą zatem pomylić się (lub zostać wprowadzone w błąd) i trafić ze swoją trudnością do osoby, która nie ma wykształcenia psychologicznego, medycznego, ani seksuologicznego.

Jakie są zatem oficjalne ograniczenia sex coachingu? W tym sposobie pracy nie można leczyć, ani terapeutyzować problemów seksualnych, ani wydawać orzeczeń, opinii i zaświadczeń na rzecz postępowań sądowych. Sex coach powinien zajmować się rozwijaniem seksualności osoby (swojego Klienta), a nie prowadzeniem terapii dla pacjentów dotkniętych problemami natury seksualnej. Niestety nie zawsze to rozgraniczenie jest respektowane, bywając często uzasadnione tym, że seksuologia, jako nauka jest zbyt opresyjna.

 

Artykuł przygotował psycholog, seksuolog Dominik Haak

Kategorie
Poradniki